To co powiesz, może zmienić świat – Marshall B. Rosenberg

Porozumienie bez Przemocy (Nonviolent Communication – NVC), nazywane także „językiem szakala i żyrafy”, „językiem serca”, to sposób komunikowania się z ludźmi, dzięki któremu dążymy do poprawy jakości swojego życia i najbliższego otoczenia. Ta metoda komunikacji została stworzona i rozpowszechniona przez Marshalla Rosenberga, dr psychologii i mediatora, który z powodzeniem stosował ją w życiu prywatnym, w szkołach, na arenie politycznej czy podczas konfliktów na tle rasowym. W Polsce i na świecie istnieją przedszkola i szkoły gdzie dzieci i dorośli posługują się „językiem serca” i nazywają swoje uczucia i potrzeby.

Założenia Porozumienia bez Przemocy

  • Potrzeby są uniwersalne, wszyscy mamy takie same potrzeby
  • W każdym momencie staramy się zaspokoić nasze potrzeby w najlepszy sposób jaki znamy
  • Nasze uczucia wskazują na/zależą od tego czy nasze potrzeby są zaspokojone czy nie
  • Przemoc jest tragicznym wyrazem niezaspokojonych potrzeb
  • Każdy z nas ma niezwykłą ilość wewnętrznych zasobów, z którymi możemy się skontaktować dzięki otrzymaniu empatii

Głównymi składnikami Porozumienia bez przemocy jest model 4 kroków, dzięki którym możemy pokojowo skontaktować się z drugim człowiekiem zaspakajając potrzeby swoje i rozmówcy, jednocześnie opierając się na wzajemnym szacunku i zrozumieniu.

Model dialogu PBP

Konkretne zaobserwowane przez nas działania, które wpływają na nasze samopoczucie.

Co czujemy wobec tego, co spostrzegliśmy.

Potrzeby, wartości, pragnienia itp., z których wynikają nasze uczucia.

Prośba o konkretne czyny, które wzbogacą nasze życie.

(Kiedy widzę/słyszę…)
(Czuję…)
(Bo potrzebuję…)
(I chciałbym/abym abyś…).

Krok 1: Obserwacja – widzenie danej sytuacji tak, jak widzi ją kamera wideo
Należy rozgraniczyć obserwacje od ocen. Jeśli połączymy spostrzeżenia z oceną i swoją interpretacją, zmniejszamy szansę, że do naszego rozmówcy trafi komunikat jaki chcieliśmy mu przekazać. Może usłyszeć w naszej wypowiedzi jedynie słowa krytyki. Np. Ocena: „Jesteś przesadnie hojny”. Obserwacja: „Kiedy widzę jak rozdajesz wszystkie pieniądze, które miałeś na obiad, wydaje mi się, że jesteś przesadnie hojny”.

Krok 2: Uczucia – rozpoznawanie i wyrażanie
Opisanie własnych stanów emocjonalnych może być niezwykle trudne, przeszkodą może stać się ograniczony zasób słów wyrażających emocje. Mówienie o własnych uczuciach czasem wydaje się ujawnieniem własnej bezbronności i nadwrażliwości, jednak ujawnianie siebie może przynosić korzyści nie tylko związkom intymnym, ale ułatwia również kontakty zawodowe. Np. Brak kontaktu z uczuciami: „Czuję się jakbym wzięła ślub ze ścianą!” Wyrażanie uczuć: „Czuję się samotna i chciałabym mieć z mężem bardziej emocjonalny kontakt”.

Krok 3: Potrzeby
Potrzeby napędzają każde ludzkie działanie, o niezaspokojonych potrzebach mówią nasze uczucia. Metoda PBP daje możliwość określenia naszych uczuć i potrzeb oraz wyrażanie ich w konstruktywny sposób. Możemy wsłuchać się w siebie i wziąć odpowiedzialność za swoje odczuwanie, zamiast obwiniania innych. Np. Obarczanie winą rozmówcy: „Rozczarowałeś mnie, kiedy nie przyszedłeś wczoraj wieczorem”. Dostrzeżenie własnych pragnień: „Byłem rozczarowany, kiedy wczoraj wieczorem nie przyszedłeś, bo chciałem z tobą porozmawiać o paru sprawach, które nie dają mi spokoju”.

Krok 4: Prośba
Ostatni element opisywanego modelu dotyczy tego, co chcielibyśmy otrzymać w darze od rozmówcy, żeby nasze życie było pełniejsze. Po wcześniejszych 3 krokach formułujemy konkretne życzenie: prosimy aby rozmówca zrobił coś co zaspokoi nasze potrzeby. Np. Nieprecyzyjna prośba: „Chciałabym, żebyś częściej szykował kolację”. Precyzyjna prośba: „Prosiłabym cię, żebyś w każdy poniedziałek szykował kolację”.

Przykłady z zastosowaniem wszystkich 4 kroków:

Przykład 1
Nie lubię, (1) kiedy skaczesz po kanapie, (3) bo martwię się, że spadniesz. (4) Poskacz proszę po materacu.

Przykład 2
Kiedy widzę, że przekraczasz nasz umówiony czas gry na komputerze, (1) martwię się, że nie odrobisz pracy domowej (3). Wyłącz proszę grę.

Przykład 3
(1) Kiedy słyszę Twoje „nie”, (2) czy to znaczy, że jesteś zła (3) i czy chciałabyś mi w ten sposób powiedzieć, że sama chcesz decydować o sobie?

Polecana literatura

  • „Wychowanie w duchu empatii”, Marshall B. Rosenberg
  • „Rozwiązywanie konfliktów poprzez porozumienie bez przemocy”, M. Rosenberg
  • „Dialog zamiast kar”, Zofia Żuczkowska
  • „Szanujący rodzice, szanujące dzieci”, Sura Hart, Victoria Kindle Hodson

Psycholog – Monika Biełaga

virgin vidios xxx boye sex bgrade indian movies hindi blue film leasbian teen real bangladesh xxx virgin teen squirt
Przedszkole Publiczne Kwiatki Świętego Franciszka

 

Przedszkole Publiczne Kwiatki Św. Franciszka

ul. Rabsztyńska 5, 01-140 Warszawa
tel./fax. 22 631 81 42
rabsztynska@kwiatkifranciszka.edu.pl

ul. Dzielna 11A, 01-023 Warszawa
tel./fax. 22 632 77 99
dzielna@kwiatkifranciszka.edu.pl

NIP: 527-252-86-34

 

Przedszkole Publiczne Kwiatki Świętego Franciszka

Zapraszamy również
do naszej szkoły podstawowej:

Przedszkole Publiczne Kwiatki Świętego Franciszka

Przedszkole Publiczne Kwiatki Św. Franciszka

ul. Rabsztyńska 5, 01-140 Warszawa
tel./fax. 22 631 81 42
rabsztynska@kwiatkifranciszka.edu.pl

ul. Dzielna 11A, 01-023 Warszawa
tel./fax. 22 632 77 99
dzielna@kwiatkifranciszka.edu.pl

NIP: 527-252-86-34